کویر بی پایان

آدم پیدا نمیشود

2010-10-02T23:44:00.004-06:00

"میترسم روزی جواب نوشته هایم...،نوشته هایم را بنویسی...،بنویسی. و در جایی...، در جایی از سیاهه ات بگویی...،بگویی:«پسر...، پسر!دیگر...، دیگر...، دیگر آدم...، آدم...،آدم پیدا... آدم پیدا نمیشود»."

ربنا

2010-08-14T19:10:00.002-06:00

در میزند. در را باز میکنم. از صدای بلند شکایت میکند و ادامه میدهد میدانم برای تو بلند نیست اما همسایه ها شاکی اند. میپرسد فارسی میخواند؟ میگویم هم عربی است و هم فارسی. کدام قسمتش را میگویی؟ میگوید آهان همینجایش را میگویم. استاد دارد میخواند: ربنا...

2010-07-09T15:36:00.002-06:00

آه ه ه ه ه ه ه ه ه ...

کفر مطلق

2010-06-04T19:44:00.000-06:00

چه حسی دارد آنکه با کفر مطلق قرآن میخواند؟
خدای عریان و دور از پیش داوریها کجاست؟
خدای غیر ايدئولوژیک افسانه است؟

بی بی

2010-05-17T11:19:00.000-06:00

دست در آغوش میکنم با ...

خواستم بگویم، فاطمه دختر خدیجهٔ بزرگ است، دیدم فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه دختر محمد است. دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه همسر علی است. دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر حسین است. دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم، که فاطمه مادر زینب است. باز دیدم که فاطمه نیست.
نه، این‌ها همه هست و این همه فاطمه نیست. فاطمه، فاطمه است

...

2010-05-12T20:14:00.003-06:00

همه ی طناب های ذهنم حلقه شده اند. چشم هایم را بسته ام. تو چارپایه را بکش. قول میدهم اینبار بمیرم.

پینوشت: حالم به هم می خورد از شیون بعد از مرگ. آن موقع که زنده بود کدام گوری بودید؟

نوستالژی نمایشگاه

2010-05-09T12:18:00.003-06:00

«نفس آب غبار هزارساله ی جانم را می گیرد و روحم از خوشی می لرزد. انگار دستی نامرئی مرا در چشمه ی آب حیات غسل می دهد. دراز می کشم روی آب...
به بالا که میرسم نفسم بند می آید. از اینجا چهارگوشه ی چهان پیداست. آسمان در یک قدمی است و بیابان به انتهای افق میرسد.»
جایی دیگر، گلی ترقی، انتشارات نیلوفر
---------------------------------------
یاد پیرمردی که همراهمان شد و تا چشمه آمد. «دوست داشتن یکطرفه احمقانه ترین کاری است که در زندگی ات میتوانی بکنی.» بر که میگشتیم دستم را گرفت و فشار داد. «اشتباه کردم.» در چشمانش التماس بود. اما اشتباه کرده بود. دستم را جدا کردم:«دوست داشتن دوطرفه هم احمقانه است.» آرام تر شد.

بت

2010-04-20T20:23:00.001-06:00

دیگر فکرم کار نمیکنه . اراده ای در مورد چیزهایی که بهشون فکر میکنم ندارم. همه چیز وحی میشه. نیروهای شیطانی تصرف کرده اند روحم را. متافیزیک وجودم به هم ریخته.
سپیده که میزنه یک نفر میاید بالای تخت و هی با مغزم ور میره. بیانیه خوان شده ام. هی با خودم کلنجار میرم. مقاومت بی فایده است.
تازگی ها به مفهوم دیوار اعتقاد پیدا کردم. چرند که یکی دو تا نیست. اصلآ پنجره مزخرفه. من عاشق دیوار شدم.
باور کن سرم دارد میگیرد از این همه دلواپسی.
دلهره از مرگ.نه مرگ یک باور که مرگ همه ی باورها . میترسم تمام عمرم اشتباه کرده باشم. در خلسه ای از شک نفس میکشم.
میترسم بت پرست شده باشم. بت...
چند شب پیش خواب عبدلله رو دیدم. حالش خوب بود. میگفت یه چیزهایی اما من گوش نمیدادم. راستی انتخاب کتابهات ناامیدکننده بود. مگه چند وقت میشه همو ندیدیم که همچین کتابهای مزخرفی فرستادی؟
بمیر بابا. بازار خرابه دیگه یعنی چه؟ نمیفرستادی خوب! تازه کتابهایی که فرستادی مال دو سه سال پیشن.
تمام هراس من از صبح فرداست و اختیاری که دارم. جبر باور کن جالب تره.
نه من زنگ نزده بودم! اسکایپ دیگه چیه؟ مثه آدم تلفن بزن. نامه نوشتی؟ آب نبود تیمم کن. سیگار رو هم ترک نکردم. هم آدامس نیکوتین میخورم هم سیگار میکشم.
تازگیها هروقت به آسمون نگاه میکنم همه ی آسمون پر از ستاره است الا بالا سر من.
باشه سلام میرسونم اما به کی؟

اعتراف

2010-04-14T21:05:00.001-06:00

دیشب پرده از راز بزرگی برداشتی وقتی گفتی:
حق با تو بود من اشتباه کردم اما من هرگز به اشتباهاتم اعتراف نمیکنم!!!!

زندانی امید

2010-03-20T18:28:00.005-06:00

«افسوس که ماندگارترین روزهای زندگی ام روزهایی هستند که خاطره شده اند و رفته اند.»
وقتی زندانی امید هستی لابد خاطره بازی تنها کاری است که میتوانی بکنی. در این خاطره بازی ها گاهی خاطره ای را به یاد میاوری که در آینده رخ میدهد. هم آغوشی با این خاطره ها لذتی دارد که خاطره بودنش را از یادت میبرد. لذتی ناب و سرشار. فقط خواستم بگم که گاهی آزادی همچین خاطره ای میشه!

ما نمیمیریم

2010-02-27T19:50:00.000-07:00

جان دادن برای هدف نه کار نادری است و نه سخت اما ذره ذره مردن برای آزادی فقط یک راه دارد و آن هم خواستن آزادی با ذره ذره ی وجود است.
اگر بابی ساندز فقط 66 روز دوام آورد، اعتصاب 85 روزه ی اورلاندو نشان داد که آزدی خواهان سخت جان تر شده اند.
ما نمیمیریم...

وقتی تو اعدام میشوی

2010-01-30T19:10:00.000-07:00

دستهایم می لرزد وقتی تصور میکنم لرزش پاهایت را
چشمهایم تر میشود وقتی تصور میکنم سیاهی پیش چشمهایت را
بر دار میشوم وقتی تو اعدام میشوی...

ما مردمانیم

2010-01-01T20:57:00.002-07:00

بیانیه 17 موسوی ساده است: ما به حداقل ها هم راضی هستیم.
ما در میدان خشونت نمی جنگیم. اگر بحث بر سر خون انسانهاست ما کوتاه میاییم چون فرقی نمیکند که میکشیم یا کشته میشویم. ما از سرخی خون نمیترسیم اما خونی که بر زمین میریزد وجدانمان را آزار میدهد حال چه فرقی میکند که خون مزدور حکومت است یا خون آن جوان حسرت کشیده ی آزادی.
ما به همین حداقل ها هم راضی می شویم. ما شورشی و چریک نیستیم ما مردمانیم.
اما وای بر ما و بر شما اگر همین حداقل ها را هم ندهید.

من اگر اشک به دادم نرسد میشکنم

2009-12-20T13:42:00.002-07:00

انالله واناالیه راجعون

بر دلم گرد ستم هاست خدایا مپسند...

2009-12-11T22:16:00.003-07:00

ناله ی عیسی بر صلیب را دوست دارم. انگار برای همه پیش میاید لحظاتی که صدا بلند می کنند:

خدایا رها کرده ای مرا؟

بهشت آزادی

2009-11-26T00:01:00.000-07:00

تو که تاریخ خوانده ای و نوشته ای...
تو که سیاست را زندگی کرده ای و پیچ و خم هایش را میشناسی...
تو که دردهای جامعه را قلمی کرده ای...
تو که هرروز با نگاه تیزبین کژی ها را دیده ای و سعی کرده ای راستشان کنی...
تو بگو...
نسل ما کدام میوه ی ممنوعه را خورد که از بهشت آزادی اخراج شد؟
کدامین گناه کبیره را مرتکب شدیم که آواره شدیم آن هم نه از سرزمین خود که از سرزمین آسایش!
کجای راه را اشتباه رفتیم که اکنون باید تاوان پس بدهیم؟
تو بگو...
چرا سرنوشت ما ناامیدی و تاریکی است؟ چرا از کودکی عادت کرده ایم دل خوش کنیم که درست میشود و منطقی باشیم که هرگز درست نمیشود؟
در کدام بزنگاه تاریخ اشتباه کردیم که این شد سرنوشتمان؟ زیر آتش بمباران به دنیا آمدیم و زیر فریاد و تشر بزرگ شدیم و حالا بازخواستمان میکنند که چرا فریاد می زنید!
تو بگو گناه کودکان احمد زیدآبادی چیست که حالا هرشب باید با کابوس شش سال زندان پدرشان بخوابند؟
کدامیک از ما از کدامین حق اجتماعی و شهروندی برخورداریم که حالا زیدآبادی از آن محروم می شود؟
انگار همه مان در دادگاه هستی محاکمه شده ایم. همه سرنوشتمان چون زیدآبادی است. تبعید مادام العمر به سرزمین سیاهی! حبس ابد در دیواره های رنج و سختی و محرومیت همیشگی از فضیلتی به نام آزادی.
تو بگو کدام فعل ناکرده را انجام دهیم، کدام حرف نازده را فریاد زنیم و کدام آرزوی محال را از سر به در کنیم تا به بهشت آزادی برگردیم.
تو بگو...

عبدالله مومنی

2009-11-15T23:40:00.005-07:00

اینکه عبدالله مومنی به هشت سال زندان محکوم شود اصلا غیرمنتظره نبود. اما نمی دانم چرا چشم هایم به صفحه خیره ماند. عبدالله مظلوم است. تا انتها ایستاد و امروز جز چند دوست دانشجو کسی چیزی برای او نمی نویسد. هیچوقت پشت سر هیچ حزب و گروهی مخفی نشد. همیشه فریاد حقوق بشرش بلند بود و هیچ بدیلی برای آن نمیشناخت. معیار او برای همراه شدن با هر جریان و تفکری میزان انطباق آن با حقوق بشر بود. حتی در انتخابات هم که هرکسی ساز خود را می زد او به دنبال کمیته حقوق شهروندی کروبی بود. مومنی فاقد از نظریاتش همیشه برایم قابل تحسین بود. یک فعال دانشجویی که تا آخر فعال دانشجویی باقی ماند. جذب هیج گروه و جریانی نشد و همواره مستقل ماند. اگر نسل پیشین نبوی و تاجزاده و میردامادی و ... را در بند دارد و به آنها می بالد نسل ما نیز می تواند فخر عبدالله را بفروشد.
پینوشت: وقتی متن را نوشتم به یاد احمد زید آبادی افتادم. بی نهایت دلتنگ نوشته هایش هستم. هنوز شیرینی مناظره اش با الله کرم در دانشکده فنی زیر زبانم است. هنوز یاد دارم لهجه ی شیرینش را. هنوز سرخوشی اش در ذهنم مانده است. اما به همه ی اینها نگاه بهت زده اش در دادگاه نیز اضافه شده است.

قوچانی

2009-10-16T22:25:00.000-06:00

در میان همه ی زندانیان بعد از انتخابات محمد قوچانی حکایتی جداست. قوچانی یک روزنامه نگار حرفه ای است كه هیچوقت حرفه ی خود را فدای سیاست نکرد. راز ماندگاری او در روزگاری كه بزرگانی چون شمس الواعظین و تهرانی و بهنود و ... خانه نشین شدند شاید همین باشد. وقتی در آستانه ی انتخابات مجلس هشتم عکس حداد عادل روی مجله ی شهروند امروز رفت خیلی ها به او خرده گرفتند كه به جریان مقابل خدمت کرده است. وقتی نزدیک انتخابات دهم به اردوگاه شیخ پیوست و بر خاتمی تاخت عده ای برآشفتند كه نمکدان میشکند و متهمش کردند كه خامی میکند اگر در دنیای سیاست حرف از مرام و معرفت میزند. گفتند میخواهد داستان داش آکل را زنده کند و برای امنیت شغلی چشم بر روی واقعیات بسته است.
اما قوچانی حرف دل نسلی بود كه از تعارف خسته شده بود. قوچانی پله پله با دل ما پیش آمد و واگویه های نسل ما را قلمی کرد. جرم قوچانی حرفه ای بودن است. قوچانی آبروی روزنامه نگاری ایرانی است و حالا این پسر خجالتی چهار ماهی را در زندان میماند كه ثابت کند هنوز روزنامه نگاری ما نحیف است و زود میمیرد. اما پارادوکس جالب اینجاست كه در عین حال ثابت میکند كه روزنامه نگاری ایران سخت جان است و دوباره زنده میشود.
بهنود شب دستگیری قوچانی برایش نوشته بود كه :"محمد جان قدر بدان كه بر جایگاه میرزا جهانگیرخان نشسته ای." و آیندگان قدر خواهند دانست زحمات میرزا محمدخان را.

آلوده شدم

2009-10-04T22:36:00.001-06:00

"اگر آلوده شدی رفیق دیگه نمیتونی ولش کنی. اگر یه بار بهت حال داد دیگه باید تا آخرش بری"
آلوده شدم به هوس آزادی. حس اینکه آزادی نزدیکه بدجور هوایی م کرده. لحظه لحظه هایی که با ملت تو خیابون ها فریاد آزادی خواهی سر میدادیم برام شده یه خاطره ی فراموش نشدنی. آزادی یه راهه که حتی اگه به مقصد هم نرسی لذت بخشه.
این روزها که میخونم تو دانشگاه تجمع بوده یا فلان مسئول رو هو کردن دلم پر میکشه اونجا.
واقعا که ما نسل کامکاری هستیم...

یادته؟

2009-09-23T22:07:00.003-06:00

"یادته کجاش بود که نتونستی ادامه بدی؟ گفتی کسی حق نداره احساساتی بشه. گفتی روح لطیف فقط میتونه کارهای لطیف بکنه. گفتی غزل آدم ها رو بی رمق میکنه باید حماسه خوند. گفتی رگ گردن برای متورم شدنه نه برای بوسیدن.... همه اینها رو یادت آوردم که بگم دلم تنگ شده. احساساتی شدم. اگه این سطرها رو داری با حوصله میخونی و به چشم یه مشت مزخرفات بهش نگاه نمیکنی باید بگم که تو هم احساساتی شدی رفیق..."
از یک دوست

ما بهت زده ایم

2009-09-21T00:01:00.001-06:00

این زخم عمیقی است که هرگز بهبود نمی یابد. جسم پاره پاره را می شود بند زد اما روح زخمی مداوا نمی شود. این حکایت آدم هایی است که ناباورانه می نگرند به آنچه که می گذرد. حکایت آن هایی که " دربهار جوانی پیر شدند". ما به این حادثه ها عادت نداریم. ما هر روز دلمان می لرزد از با خبر شدن. ما هنوز هم تند تند نفس می کشیم. ما بهت زده ایم...

علی

2009-09-09T18:45:00.002-06:00

هنوز هم فریادهای علی در چاه مخاطبی ندارند! هنوز هم گوش ها تاب شنیدنش را ندارند!
و این یعنی "علی تنهاست" یک حقیقت لازمان است.

دغدغه

2009-09-05T21:41:00.002-06:00

وقتی یه سفر طولانی باشه و نخوای نه به قبل از سفر فکر کنی که همش حسرته و نه به بعد از سفر که همش دلواپسیه اونوقت به دام افکاری گرفتار میشی که لازمان و لامکان هستند و عمقشون اونقدر در وجودت زیاده که بدون اونها انگار ناقصی! اسم این افکار دغدغه است.
چیزی که آدم ها رو از هم متمایز میکنه دغدغه هاشونه. مهم نیست کجایی و چی کار میکنی، مهم اینه که چه چیزهایی برات مهم هستند و برای چی ادامه میدی. با این اوصاف وقتی صحبت از تغییر آدم ها به میون میاد مهمترین چیز تغییر دغدغه هاشونه. من هم مثل بقیه با دغدغه هام زندگی می کنم. خوب یا بد، اصلا دوست ندارم دغدغه هام عوض بشن. صحبت از دغدغه ها سخته اما از اون سخت تر مستقل کردن اونها از زمان و مکانه. اگه تونستی این کار رو بکنی یعنی یه آدم پخته شدی و اگه نتونستی یعنی هنوز همون کودک رویایی هستی که یک روز دغدغه ی خلبان شدن داشت و یک روز هم دغدغه ی...
بگذریم

خانمانسوز

2009-07-26T10:01:00.003-06:00

حالا بیشتر از چهل روز است که از فرزندش، همسرش یا پدرش محروم است. این اشکها مقدس اند و خانمانسوز.
چشمانی که به راه می مانند آتش می زنند چگر را.
مادر پاک کن اشکهایت را، برمیگردد.
قسم به این اشکها که هنوز هم امیدی هست.

روح سرگردان

2009-07-15T10:29:00.000-06:00

حالا دیگه برام شده یه کابوس. تجربه¬ای که هربار تا نزدیکیش میرم اما تازه میفهمم که چقدر ازش دورم. انگار یه چیزی تو وجودم شکسته که هیچ بندزنی نمیتونه درستش کنه. انگار پوست میندازه این روح سرگردان.

تراژدی نفرت

2009-07-10T08:47:00.000-06:00

جامعه ای که بذر نفرت و خشونت بین مردم آن پاشیده شود لحظه به لحظه به شرایط بحرانی نزدیکتر می شود. شرایطی که در آن آتش خشم به آب منطق خاموش نخواهد شد و خشک و تر در آن خواهند سوخت.
این روزها راجع به نفرت زیاد میخوانم و میشنوم. نفرتی که از مجریان صدا و سیما و نیروهای بسیج و سپاه و لباس شخصی ها و شخص احمدی نژاد بین مردم شیوع پیدا کرده است روز به روز در حال گسترش است. این دقیقا همان چیزی است که فضا را رادیکال می کند و سبب خشونت می شود. فکر می کنم باید از این فضا فاصله گرفت و به عقلانیت و آرامش بازگشت. عمق فاجعه هر چه قدر هم که زیاد باشد نباید باعث شود فضا احساسی شود. نباید در تحلیل ها دچار غیظ شویم و دریچه های منطق را ببندیم. فراموش نکنیم که اگر میخواهیم روزی بدون خشونت در قدرت جابجایی ایجاد کنیم دو راه بیشتر نداریم: یا "ببخشیم و فراموش کنیم" و یا "ببخشیم و فراموش نکنیم" و پرواضح است که این رفتار با نفرت و کینه میانه ای ندارد. این را از کسی آموخته ام که خود ده سال پیش قربانی خشونتی به نام ترور شد و بزرگوارانه بخشید و امروز هم در بند خشونتی دیگر است. هرچند سخت است و دردناک اما از او آموخته ام که متنفر نشوم.

حق

2009-06-23T09:29:00.000-06:00

زندگی خیلی سخت میشه وقتی هیچ حقی نداشته باشی.

حق نداریم که حرف بزنیم
حق نداریم که فریاد بزنیم
حق نداریم که گریه کنیم
ما حتی حق نداریم که ناامید شویم...
ما واقعا هیچ حقی نداریم

اشک

2009-06-21T07:42:00.001-06:00

دیروز دوباره یادم آمد که اشک هم دارم. گاهی گاز اشک آور بهانه ی خوبی است برای جاری شدن اشک

«ما بی قرار در حال، دشمن گذشته و محروم از آینده، کاملا شبیه کسانی بودیم که عدالت یا کینه ی بشری آنان را در پشت میله های آهنی زندانی می سازد. سرانجام، یگانه راه فرار از این تعطیل فناناپذیر این بود که قطارها را دوباره در خیالمان به راه اندازیم و ساعت ها را با ضربات مکرر زنگی که با لجاجت خاموش بود آکنده سازیم.»

حکایت این روزها

2009-06-02T04:11:00.001-06:00

اتفاقاتی که این روزها می افتند خود گواه بسیاری از اعتقادات ما هستند. رفتارهایی که امروز از بعضی از دوستان سر می زند میزان پایبندی آنها را به آزادی اندیشه نشان میدهد. کوچکترین سخنی که برخلاف نظرشان باشد را تاب نمی آورند و بر می آشوبند که آب به آسیاب رقیب میریزید. اگر حامی کسی هستید از استدلال و نظر مخالف نهراسید که همه ی فضیلت ها در این است. آنقدر فضا را هیجانی کرده اید که حتی ساده ترین استدلال ها هم در حمایت از کاندیدایی دیگر تخریب محسوب می شوند. همه داریم رقیب مشترک را نقد میکنیم چه ایرادی دارد اگر چند استدلال هم در حمایت از کاندیدای خود بیاوریم؟ وقتی هنگام شعار است فریاد می زنیم زنده باد مخالف من اما وقتی به عرصه ی عمل میرسیم همه چیز یادمان می رود. دوست عزیز در شرایط معمولی همه پایبند به آزادی عقیده هستند مهم آنست که در شرایط دشوار به اندیشه ی مخالف احترام بگذاری. این نیز میگذرد و به امید خدا شرایط تغییر میکند( موسوی یا کروبی) اما آنچه که باید تغییر کند در واقع خود ما هستیم. باید هر روز و هر لحظه تمرین کنیم که یکدیگر را تحمل کنیم که تنها راه رسیدن به دموکراسی همین است و هیچ میانبری هم وجود ندارد

در سوگ اخلاق

2009-05-19T04:32:00.001-06:00

سروش برای من خیلی چیزها داشت. با «فربه تر از ایدئولوژی» مفهوم دین را در ذهنم گسترش بخشید. با «قبض و بسط تئوریک شریعت» قانعم کرد که دین می تواند لازمان باشد و آینده ی دین را درخشان ترسیم کرد و «بسط تجربه ی نبوی» با تمام حاشیه هایی که در اطرافش دارد پیامبری درونی را در من بیدار کرد. شاید چند سال دیگر و به اعتقاد بعضی همین امروز نیز همه ی این حرف ها مزخرف به نظر بیاید اما چه باک که ما کام گرفته ایم و سرخوشیم.
در وصف و نقد سروش نوشته اند و خواهند نوشت اما من اینجا دنبال چیز دیگری هستم.
پاسخ دیروز سروش به دولت آبادی را که خواندم ،هر چند در انتخاب کلمات بی نظیر بود و به مذاق حامیان سروش بسیار خوش آمد، دیدم که متاع اخلاق عجب متاع گران بها و کم یابی است. متن سروش زیبا بود اما بیش از آنکه جان را نوازش کند جگر را می سوزاند. گیرم که با آن کلمات شاهکار پیرمردی را نواختی اما آخر که چه؟
این روزها نایاب کالایی است این اخلاق.

می 1968

2009-05-14T10:14:00.000-06:00

حالا دیگر بعد ازاین همه سال جنبش می 1968،بزرگترین جنبش دانشجویی، تبدیل به تاریخ شده است. همه ی آن شورها و حرارت ها تمام شده اند. امروز دیگر باید آنها را در تاریخ خواند.
اینها جملاتی هستند که سارتر در 15 می 1968 خطاب به بندیت به زبان آورده است:
" نكته جالب در خيزش شما اين است كه به نيروي تخيل ميدان مي دهيد. نيروي تخيل شما نيز چنانكه در مورد هر انسان ديگري صادق است محدوديت هايي دارد اما شما ايده بيشتري از نسل قديم داريد. شما تخيل بسيار بارورتري داريد. يك نشانه آن شعارهايي ست كه بر در و ديوار سوربن نوشته شده اند.شما دست به كاري ميزنيد كه بسيار شگفت انگيز است، نا آرامي ميافرينيد و هر آنچه كه جامعه ما را آن كرده كه امروز هست رد مي كنيد. اين آن چيزي ست كه من بدان گسترش بخشيدن به پهنه ممكنات مي نامم."
آیا واقعا عصر چنین جنبشهایی به پایان رسیده است؟

امید

2009-05-05T10:35:00.000-06:00

من هم مثل آن جمعیت امیدوار، 4شنبه رفتم سالن همایش های برج میلاد. شاید مثل آنها انرژی نداشتم و هرچند دقیقه یکبار سوت و کف نزدم اما من هم چند ساعت ایستادم و نظاره کردم هم نسلی هایی را که دوباره جمع شده بودند تا نشان دهند که هنوز امیدوارند. هم نسلی هایی که بزرگوارانه همه ی جفاهایی که به آنها شده بود را فراموش کرده بودند. کسانی که با انرژی همچنان تشویق می کردند سران اصلاحات را. آنهایی که 16 آذر 83 با تمام وجود اعتراض خود را به خاتمی نشان داده بودند اینبار هیاهویی وصف ناشدنی در حمایت از او به راه انداخته بودند تا ثابت کنند که رفیق روزهای سختند. و چه لذتی داشت وقتی جماعتی را دیدم که با وجود خستگی مفرط همچنان پرچم های سبز را تکان میدادند در حمایت از اندیشه ای که شاید فقط حداقلی از خواسته هایشان را برآورده خواهد کرد. آنچنان با هیجان شعار می دادند که گویی این امید پایانی ندارد.
من هم مثل خیلی های دیگر همچنان پاسخ سوال های خود را دریافت نکرده ام. هنوز دلیل سکوت چندساله ی میرحسین را نمیدانم. هنوز پاسخی برای نحوه ی حضور عجیب او در صحنه ی انتخابات ندارم. اما وقتی در ابتدای سخنرانی اش گفت:"امنیت ملت باید بیشتر از امنیت دولت ها باشد"، من هم امیدوار شدم.

پینوشت: من از روزی نمیترسم که میرحسین و کروبی در انتخابات شکست بخورند. من از روزی می ترسم که یکی از این دو پیروز شوند اما نتوانند همین خواسته های حداقلی ما را هم برآورده کنند و دوباره سقف امید را بر سرمان خراب کنند. هرچند که باز ما از زیر این آوار سر بلند خواهیم کرد و سقفی نو خواهیم ساخت.

تاثر

2009-04-30T01:25:00.000-06:00

اتفاقاتی که در حوزه ی فرهنگ در این کشور رخ می دهند بیشتر از اینکه خشم برانگیزند، باعث تاثر می شوند. یکی از این اتفاقات عجیب و غریب محکومیت یعقوب یادعلی به اتهام نشر اکاذیب در داستانش بود. اینبار نوبت به پدرام رضایی زاده و کتاب "مرگ بازی"(پیشتر راجع به این کتاب نوشته ام) رسیده است. رضایی زاده در یکی از داستان های این مجموعه به آتش سوزی یک پژو 405 اشاره می کند و ظاهرا این مساله باعث شکایت از او شده است. واقعا آدمی انگشت حیرت به دهان می گیرد از این همه کوته بینی. در این بازار راکد کتاب که از فقر خواننده رنج می برد این دست اقدامات غنای نویسنده را هم از بین خواهد برد و جز متاسفم واقعا چه میتوان گفت؟

«کوبید به پاترولی که جلویش ترمز زده بود. طبق برنامه. احتمالاً حواسش به فیلمی بود که برایش گذاشته بودم. کف کرده بود بنده خدا. می‌گفت فیلم بچگی‌های من دست تو چه کار می‌کند، نزدیک بود شاخ ‌بشود که زدم به چاک. تصادف شدیدی نبود، ولی درهای ۴۰۵ قفل کرد و بعد هم از کاپوتش دود بلند شد. راننده‌ی پاترول دود را که دید، پاترول و ۴۰۵ و راننده‌اش را ول کرد و پرید توی پیاده‌رو و پشت دیوار یکی از طاقی‌های توی پیاده‌رو قایم شد. بیست و پنج ثانیه طول کشید تا آتش برسد به باک. دو ثانیه از برنامه عقب ماندم. باید معلوم بشود کی زیرآبی رفته است. این آبرو و سابقه را که از سر راه نیاورده‌ام. رضا هرچقدر خودش را کوبید به درودیوار و شیشه، نه توانست کمربند ایمنی را باز کند و نه شیشه را بشکند. ملت هم که انگار چهارشنبه سوری بود و آمده‌‌بودند حالش را ببرند.»

پینوشت: چند روز پیش خواندم که "نیمه ی غایب" سناپور در آستانه ی چاپ پانزدهم لغو مجوز شده است.

خسته

2009-04-25T08:25:00.002-06:00

مدت هاست که
دلمان را به امیدهای واهی خوش کرده ایم.
عادت کرده ایم که زود باور کنیم.
پذیرفته ایم که هیچوقت به ایده آل ها نمی رسیم و ...

اما یادم نمیاید که جایی قبول کرده باشم که خسته نشوم.

گاهی باید خسته شد...
گاهی باید دلگیر شد...

متن هایی برای هیچ

2009-04-23T01:38:00.000-06:00

بکت رو مثل خیلی ها با این چند جمله به یاد می آرم:
"نمی دانم، هرگز نخواهم دانست، در سکوت هیچکس نمی داند، باید ادامه داد، نمی توانم ادامه دهم، ادامه خواهم داد."

و حالا هم "متن هایی برای هیچ".

"به ناله کردن نیاز داشتن و نتوانستن، اه اه، بهتر است خودت را نگه داری، حواست به درد احتضارهای واقعی باشد، بعضی شان گمراه کننده اند،...، ساکت ماندن بهتر است، اگر کسی بخواهد بترکد، تنها راهش همین است، جیک نزدن، فقط لبخند"

"حالا نگاهی به من بیانداز، غباری محقر در کنجی محقر، که نفسی بر می خیزاندش، نفسی دیگر فرو می نشاندش، نفسی سرگردان که از بیرونِ گم شده می آید. آری من برای همیشه اینجایم..."
ساموئل بکت،"متن هایی برای هیچ"،نشر نی

ائتلاف

2009-04-19T05:05:00.004-06:00

این روزها همواره این سوال را می شنوم که چرا کروبی به نفع میرحسین کنار نمی رود؟
با این رویکرد در شرایط فعلی مخالفم:
دلیل اول اینکه: در جامعه ای که فاقد سازماندهی سیاسی است اصلا نمیتوان به ائتلاف از بالا امیدوار بود چون هیچیک از کاندیداها (و حتی جریان ها) بر سبد رای خود مالکیت ندارند. با یک حساب سرانگشتی میتوان دید که در دور دوم انتخابات گذشته بعضی از هواداران معین و بسیاری از هواداران کروبی رای خود را به نفع احمدی نژاد به صندوق ریخته اند در حالیکه ائتلافی از بالا به نفع هاشمی شکل گرفته بود. بنابراین اصلا نمیتوان امیدوار بود که در صورت انصراف کروبی آرای او به میرحسین برسد.

دلیل دوم اینکه: در جامعه ی ما تنها زمانی ائتلاف معنا می یابد که در توده ی رای دهنده موجی عظیم به نفع یک کاندیدا به حرکت در آید. بنابر دلایل معلوم و نامعلوم (این خود بحثی مفصل می طلبد) این موج هنوز به نفع میرحسین به حرکت در نیامده است.

دلیل سوم اینکه: مشکل ائتلاف در این زمان تنها حضور دو کاندید نیست. هنوز جریان هایی هستند که صحبت از عبدالله نوری و یا تحریم می کنند. تعداد این افراد به مراتب از تعداد طرفداران کروبی بیشتر است و آرای آن ها نیز قابل کنترل تر است و مهمتر اینکه به نظر می رسد این جریان قابلیت ایجاد موج پیش گفته را در شرایط کنونی دارد. بنابراین بهتر است هواداران میرحسین بیشتر به فکر این گروه و کسب رای آن ها باشند.

امیدوارم روز به روز به پیروزی امیدوارتر شویم.
اینچنین باد...

بطالت

2009-04-16T11:04:00.000-06:00

بطالت، احساس غالب این روزهای منه.
تو این روزها، که طبق معمول روزهای قبل از نمایشگاه، بازار کتاب راکدتر هم شده، "بطالت " احسان نوروزی....
شاید خیلی کتاب خوبی نباشه اما ویژگی مهمش اینه که واقعا از خوندنش احساس بطالت میکنی.

"بطالت خود حقیقته، خود واقعیته، بطالت چاره ی بطالته... بطالتی که همه جا رسوخ کرده و روی همه چیز و همه کس لایه ای از کپک جا گذاشته. ولی کلنجار رفتن با این چیزها راه نجات نیست. راه نجات در تسلیم شدن است. باید بگذاری بطالت اون چیزی رو که میخواد ازت بگیره..."
"برای حلقه ی بچه های زیرزمینی دانشکده، رسیدن به این دریافت بودایی که « زندگی رنج است و رنج را پایانی نیست» در همان لحظه ی زایمان رخ داده بود."
احسان نوروزی،"بطالت"،نشر چشمه

مبارزه

2009-04-14T03:35:00.000-06:00

گویا از نویسنده ای آمریکایی است:

"نبرد برای اين‌كه خودت باشی
در دنيايی كه روز و شب
بيش‌ترين تلاشش را می‌كند
تا از تو يك آدم ديگر بسازد
بزرگ‌ترين نبردی‌ست
كه می‌توانی در آن شركت كنی؛
مبارزه‌ای كه هرگز نبايد كنارش بگذاری."

پیری

2009-04-05T13:09:00.000-06:00

برای اینکه گذر زمان را حس کنی، کافیست یک لحظه دست از زندگی بکشی. و این لحظه تنها لحظه ایست که در آن می شود فهمید که پیر میشوی.

سالهاست که چشم بسته لمس میکنی صورتم را با دستهایت، تا از بر کنی تک تک سلول هایش را.
حالا دیگر برایت نا آشنا شدم. باز کن چشمهایت را تا ببینی چروک های صورتم را!

غفلت

2009-03-25T18:51:00.002-06:00

ما آدم ها بعضی اوقات خیلی غافل میشیم!

اندکی سایه

2009-03-24T09:04:00.000-06:00

نام «اندکی سایه» با جنجال های امیرحسین چهلتن بر سر انتخاب این کتاب به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی در سال 1385 گوشه ی ذهنم بود تا اینکه چند وقت پیش که تو انقلاب پرسه می زدم توی یک کتابفروشی قدیمی دیدمش.
راستش من خیلی ازش خوشم نیومد ولی به نظرم به اندازه ی کافی قوی هست که شایسته ی جایزه باشه. نقدهای خیلی زیادی بر این کتاب نوشته شده اما جدای از همه ی اینها روایت افسانه ای و نقل قول های کتاب به نظرم دلنشینه.
" آن سرزمین بکر که
بهارش به نرگستانی می مانست و
تابستانش ازآن سایه ها،
پائیزش مال من بود.
آن سرزمین محبوب
در زمستان بی کسی مرده است."
"ظلم چهره ای یگانه دارد. آدم های چاکر و گوش به فرمانند که بر این چهره ی یگانه سایه می اندازند."
احمد بیگدلی،" اندکی سایه"،انتشارات خجسته

نیست همتا

2009-03-20T10:44:00.003-06:00

"خداوند بزرگ‌نفس است و«نیست‌همتا»
مشغول‌دل‌تر از آن گشتم که بودم."

سالی سرشار از تازگی و نفس های عمیق...

نقاش خلوت ها

2009-03-12T04:03:00.002-06:00

«مستضعفان این مطمئن‌ترین پایگاه برای ارزش‌های برآمده از انقلاب اسلامی و آماده‌ترین قشر برای اصلاحگری و پایبندترین پشتوانه برای اصول و اصول‌گرایی صبورانه به‌گوشند كه آیا فرزندان مصدرنشین‌شان همچنان به جایگاه عزیز آنان اقرار می‌كنند و بر وظایف تخطی‌ناپذیرشان در حمایت از منافع محرومین اصرار می‌كنند. معنای این انتظار را چگونه لمس كرده‌ است كسی كه نداند در سفره‌های كوچك آنان اولی‌تر از نان اعتنای صادقانه به ارزش‌هایی است كه جان جوانانشان را خرج آن كرده‌اند؟»
این بخشی از بیانیه ی انتخاباتی میرحسین موسوی است و حال چند سوال:
1- آیا در طول 20 سال سکوت سید عزیز، این «آماده ترین قشر برای اصلاحگری» انتظار نمی کشیده اند؟ کدام تابلوی نقاشی ایشان بازتاب این انتظار است؟
2- کدامین دلیل باعث شده است که میرحسین 20 سال از وظایف تخطی ناپذیر خود چشم بپوشد؟
سلاح نسل ما پرسشگری است. ما سوال های زیادی داریم و منتظر جوابیم. اگر سوال های ما را پاسخی نیست همان بهتر که میرحسین نقاش خلوت ها باشد و ردای ریاست جمهوری به تن نکند.

شک

2009-03-04T03:45:00.000-07:00

"از «شک نیاوردگان کرده یقین» باید بر حذر بود که بی تحمل ترین و تحمل ناپذیرترین جانورانند."
به کسانی که کاخ های خیالشون مستحکمه!
به کسانی که هنگام حرف زدن بیش از اندازه دستاشون تکون میخوره.
و به تمام مدعیان این کره ی خاکی!

شازده احتجاب

2009-02-19T01:42:00.000-07:00

« مگربعضی ها به انگشتشان نخ نمی بندند تا چیزی یادشان نرود؟ خوب٫‌بگیر این قطع ید همان نخ من است»
همین بهانه شد که دوباره برم سراغ هوشنگ گلشیری.
"شازده احتجاب"ش با اون نثر معرکه. با اون جا به جایی بی نظیر بین فخری و فخرالنساء که تا آخر درگیرت میکنه. زمان و راوی پشت سر هم عوض میشن اما اونقدر روونه که هیچ وقت گم نمیشی. هیچ وقت مجبور نمیشی یه جمله رو دوبار بخونی. از اون کتابهایی که با اینکه هیچ گره ای ندارن نمیتونی بذاریشون زمین.
"اینها که کار نشد، خودت را داری فریب میدهی. باید کاری بکنی که کار باشد، کاری که اقلا یک صفحه از تاریخ را سیاه کند. تفنگ را بردار و برو کنار نرده های باغ و یکی را که از آن طرف رد می شود، نشانه بگیر و بزن. بعد هم بایست و جان کندنش را نگاه کن. اما اگر از کسی بدت آمد،... ماذون نیستی سرش را نشانه بگیری. انتخاب طرف هرچه بی دلیل تر باشد بهتر است. کسی که برای کشتن یک آدم دنبال بهانه می گردد هم قاتل است و هم دروغگو... اگر خواستی بکشی دلیل نمی خواهد."
هوشنگ گلشیری،"شازده احتجاب"،انتشارات نیلوفر

چرا هنوز هم خاتمی؟

2009-02-17T09:11:00.001-07:00

فکر کنم با انتصاب عارف به ریاست ستاد انتخاباتی خاتمی دیگر همه فهمیده ایم که این خاتمی همان خاتمی است و آنها که حرف از خاتمی متفاوت می زدند کم کم همان خاتمی گذشته را در قاب ذهن های خود به تماشا می نشینند. از ابتدا هم گفته بودیم که مشکل ما با او مربوط به قسمتی است که تغییر ناپذیر است.
حال سوال اساسی و البته بی جواب اینست که چرا هنوز هم عده ی زیادی از خاتمی می گویند؟ چرا هنوز هم سخن از نوستالژی گذشته به میان می آید؟
نتیجه ی این رفتار نابخردانه آنست که عده ای را کنار رینگ به دام می اندازیم و آنها را مجبور می کنیم که به خاتمی رای بدهند. این خاتمی هیچ دردی را از ما دوا نخواهد کرد. ما بیش از آنکه به سید خندان نیاز داشته باشیم به مرد عمل نیار داریم. چرا فضا را به گونه ای می کنیم که هیچ کس دیگری به خود اجازه ی کاندیدا شدن را ندهد. این تئوری که صلاحیت هر کس دیگری رد می شود بنابراین نباید کاندیدا شود همان قضیه ی از ترس مرگ، خودکشی کردن است.
آنها که حرف از نوستالژی گذشته می زنند هنوز فرق نوستالژی و تراژدی را نمی دانند.

معما

2009-02-17T01:07:00.004-07:00

«همه خوابند
حالا فقط من بيدارم و تو و خاطره
خدا هم هست...»
و این معمای همیشگی که :
« هیچ‌وقت آن‌طورکه خواستیم صبح نشد
همیشه
حتی اگر شده تار مویی
بین ما فاصله بود.»

پی نوشت:اولی از عباس معروفی و دومی از فاطمه شمس
لشگر افکار فاتح تمام لحظه های بودن است.

گناهکار

2009-01-25T08:30:00.001-07:00

1-"شاید شما گناهکار باشید... بابت چای و سیگار و هوس و حسرت!"

و شاید هم ما گناهکار باشیم... بابت بودن ودیدن و نفس کشیدن!

2-رفیق رمقی نمانده وگرنه ما همانیم که بودیم. خوب گوش کنی صدای گرفته مان را می شنوی. شاید نای فریاد نداشته باشیم اما با نالیدن هم بیگانه ایم. همیشه متهمیم به خسته شدن اما راست بگو کیست که خسته نیست؟

بد دردی است به یأس ایمان آوردن اما ما هنوز هم:

"باید راهی باشد/حتما باید راهی باشد/که تا به‏ حال به فکرمان نرسیده/چه کسی این مغز را به من داد؟/که می‏گرید/که می‏خواهد/و می‏گوید که هنوز امیدی هست/و نمی‏گوید نه"

حرف و حدیث نگاهمان تلخ هست اما هنوز نگاهمان نگاه مردار نیست.

3- بلاگر روزهاست که بالا نمی آید. نمیدانم چرا؟. پرسیدم بقیه هم رنج می برند از این بالا نیامدن.

شرق بنفشه

2008-12-21T09:42:00.001-07:00

"مندنی پور" با هدیه ی دوستی وارد زندگی ام شد:"شرق بنفشه" . چند ماه بعد "ماه نیمروز" او سر از زندگی ام در آورد. نثری که فاخر است و تنها میتوان گفت از خواندنش لذت میبری. زودتر از اینها میخواستم راجع به این کتابها بنویسم اما مردد بودم که قسمتی از کتاب را که انتخاب کرده ام مناسب است یا نه. اما اکنون دیگر برایم مهم نیست چون...

«آیلار کاش مرگ برای عشق مثل مادر بود. من از تو متنفرم که این همه بیشتر مدام عاشقت می شوم روز به روز . هر روز که بیدار می شوم، و بیشتر رنجم که می دهند، و بیشتر که می خواهم خودم را گول بزنم که عاشق نیستم، بیشتر عاشقت می شوم. و دیگر دلم، حالا تنم شرحه شرحه سوخته، لایق تو، و حالا...»
شهریار مندنی پور،"شرق بنفشه"،نشر مرکز

«... میخواهم خانه ام کوچک و یک خوابه باشد. چون اتاق های زیاد و فضای گسترده آدم را به وسوسه می اندازند که کسی را در آن ها شریک کند و من همیشه، بعدش از زن ها حوصله ام سر رفته. آنها را مقصر نمیدانم – هرچند خیلی خودخواهند، حتی در مرگ- بیشتر فکر می کنم این کسالت از خودم باشد.»
شهریار مندنی پور،"ماه نیمروز"،نشر مرکز

زنده به گور

2008-12-13T12:00:00.000-07:00

اولین کتابی که از هدایت خوندم معروفترینشون بود: "بوف کور". توصیف های بی نظیری که هنوز پس از گذشت سالها خیلیشون رو به خاطر دارم. اما "زنده به گور" هدایت حکایت دیگری است. به نظرم اونهایی که با بوف کور خودکشی کردن احمق بودن. حتما زنده به گور برای این کار مناسبتره. هنوز هم وقتی میخونمش با هدایت میرم جلوی اون پنجره می ایستم و نفسم پس میره. هنوز هم عاشق اون قسمت پاراگراف ما قبل آخرم که:

" هرچه قضاوت آنها درباره ی من سخت بوده باشد، نمی دانند که من پیشتر خودم را سخت تر قضاوت کرده ام. آنها به من می خندند، نمی دانند که من بیشتر به آنها می خندم، من از خودم و از همه ی خواننده ی این مزخرف ها بیزارم."

16 آذر

2008-12-07T13:43:00.002-07:00

برای غربت 16 آذر و 3 آذر اهورایی.

یاد باد روزهایی که نترسیدند و تا ابد جاودانه شدند. روزهایی که با تمام سختیها به آرامی گذشتند وخود گواه خشم خفته ی کسانی بودند که نمادی جز مظلومیت نداشتند. روزهایی که بهت زده شاهد نابودی کسانی بودند که آرمان را نفروختند حتی به زندگی! گناهشان این بود که می فهمیدند و کجا محکمه ای بهتر از دانشگاه برای کسانی که بیتابانه حقیقت را جستجو می کردند.چه سربلندی بزرگی برای آنها که شاهد اجرای حکم خود در صحن مقدس دانشگاه بودند.

فاجعه

2008-12-05T02:41:00.000-07:00

چه فاجعه ای است وقتی می فهمی و نمی توانی!

بر خلاف او "غمم از وحشتِ پوسیدن" است.

سکوت

2008-11-23T07:24:00.000-07:00

برای همه پیش میاد اون لحظاتی که باید چیزی بگن و نمیگن. ممکنه یه عمر حسرتش رو بخورن که چرا نگفتن. لحظات سختی هستند.
اما از اون سخت تر وقتیه که نباید هیچ چیزی بگی. یعنی هرچی بگی خرابش کردی! در حالیکه مطمئنی همه ی عمر حسرتش رو خواهی خورد. و این دیگه طاقت زیادی میخواد.

این سکوت به اندازه ی همه ی فریادهای عالم حنجره رو اذیت میکنه!

مرگ بازی

2008-11-06T13:42:00.000-07:00

«مرگ بازی» پدرام رضایی زاده رو به خاطر ویراستارش خریدم،سید رضا شکراللهی.
به نظرم خیلی فراتر از حد انتظار بود. سر حال اوردم. به خصوص خود داستان مرگ بازی.

"ده روز کمتر از یک سال گذشته است. از من اگر بخواهی بدانی، خوب تر از تمام ماه های گذشته ام. آن قدر در این ماه ها فی البداهه زندگی کرده ام و فی البداهه نگاه کرده ام و فی البداهه خندیده ام و فی البداهه گفته ام و نوشته ام و فی البداهه راه رفته ام و در آغوش کشیده ام که دیگر یادم رفته قرار نیست برگردی. یادم رفته که – به قول آدم های خیلی خیلی عاقل- هرچیزی، حتا نیامدن تو، در زندگی حکمتی دارد!و به قول همان شاعری که دوستش داری:«کاش دنیا این همه آدم عاقل نداشت!»"

"همه اش به خاطر چشمهایت بود و همان یک اسم ساده،آن قدر ساده که مدام توی گوشم زنگ بزند و تکرار شود، مثل سنگ فرش های پیاده روهای خیابان دانشگاه که همیشه یکی در میان ردشان می کردی. یک ردیف قرمز،یک ردیف خاکستری، تا می رسیدی به بلوک های سیاه و سفید کنار خیابان و مثل بندبازها، تا خود کافه نادری یا پیراشکی خسروی یک سره می رفتی و خیس می شدی وبلند می خندیدی زیر باران تندی که تمام پنج شنبه های آذر آن سال خیسمان کرده بود."

پدرام رضایی زاده،" مرگ بازی"،نشر چشمه

کاج

2008-11-04T14:20:00.001-07:00

افتادن برگ از درخت و صدای خش خش برگ ها زیر پای عابران.
این چیزها برای من غریبه!

من تا حالا یکبار هم افتادن برگ از درخت رو ندیدم چون همه ی درخت های محله ی ما کاج بودن. برگهاشون هیچوقت زرد نمیشد. شایدم برگ افتاده باشه اما من اینقدر فکرم مشغول بوده که ندیدمش.
من چیز مهمی رو از دست دادم که هیچوقت افتادن برگ از درخت رو ندیدم؟

خاتمی،نه

2008-10-28T10:24:00.001-06:00

ملت فراموشکاری هستیم. این جمله را بارها خوانده ایم و شندیده ایم اما به نظر میرسد خود این جمله هم مشمول همین حکم شده است.

خیلی راحت و بسیار زود دوران ریاست جمهوری خاتمی را فراموش کرده ایم. یادمان رفته است که دانشگاه محل تاخت و تاز شد و او سکوت کرد. روزنامه ها را فله ای بستند و او فقط با لبخند به خبرنگاران پاسخ داد:"موافق نیستم!" و حسرت کلمه ی "مخالفم" را بر دلمان باقی گذاشت. او که می خواست معاند را به مخالف تبدیل کند با تسامح بیش از اندازه در مقابل بی عدالتی ها مخالفان را به معاند تبدیل کرد، نگاهی به سرنوشت گنجی و سازگارا بیاندازید که سرانجام مجبور به کوچ شدند. یادمان رفته است که چگونه انتخابات ننگین مجلس هفتم و ننگین تر ریاست جمهوری نهم را برگزار کرد و هنگامی که شورای نگهبان علنا به حریم وزارت کشور در شمارش آرا تجاوز کرد زبان در کام گرفت و دم بر نیاورد. آری فراموش کرده ایم که استخوانی بود در گلو که برای پایان ریاست جمهوری اش لحظه شماری می کردیم. حال با حرارت از بازگشتش سخن می گوییم و کمپین دعوت از خاتمی به راه می اندازیم. خاتمی خود گفته بود که مهمان سیاست است و دیدیم که مهمانی ناخوانده و سیاستمداری نابلد بود.
آزموده را آزمودن خطاست.
دست بردارید از این رفتار مضحک!
تمامش کنید این تراژدی کمیک را!

دل داده ام

2008-10-22T07:51:00.000-06:00

به شکایت از رو گرفتن خورشید که پشت ابر رفت و چهره برگرفت:

"دل داده ام به همین چراغ اتاق
که اگر پشت ابر هم می رود گاهی
دود سیگار است."

اوج

2008-10-15T15:53:00.000-06:00

"برای مان راه مهم بود. چشممان به قله بود، اما راه را بیشتر دوست داشتیم...در راه حرف که می زدیم، از قله حرف می زدیم. حرفی غیر از آن می زدیم باید بر می گشتیم تا دوباره شروع کنیم. به جز از اوج نباید حرف می زدیم. به جز به قله هم نباید فکر می کردیم... به اوج که می رسیدیم، نفس نفس می زدیم، همانجا دراز می کشیدیم و به آسمان نگاه می کردیم و به ابرها...نفس مان که سر جا می آمد، باید بلند می شدیم. نباید در قله می ماندیم. اگر می ماندیم قله پائین می آمد... و آن بالا، اوج بودنش را از دست می داد. باید بر می گشتیم."

آذردخت بهرامی، "شب های چهارشنبه"، برنده ی تندیس بهترین مجموعه داستان سال 1385 از اولین دوره ی جایزه ی ادبی روزی روزگاری، برنده ی هشتمین دوره ی جایزه ی منتقدان و نویسندگان مطبوعات در سال 1385،نشر چشمه

دل هرزه

2008-10-09T14:50:00.001-06:00

خواندن کتابی از گلی ترقی بعد از 40 سال از اولین چاپش لذت خاصی داره. تو مقدمه ای که برای چاپ جدید «من هم چه گوارا هستم» نوشته چیزهای جالبی میشه دید. نوشته:«دوستشان ندارم. از بازخوانی شان عصبانی و افسرده می شوم. از فضای تلخ و یاس فلسفی حاکم بر سراسر این داستان ها دلم می گیرد. نمی خواستم چاپشان کنم.» و اینکه « داستان های این مجموعه لبریز ار خشمی مجهول و ناپخته اند و با من کنونی هزاران فرسنگ فاصله دارند.» با این وجود داستان هایی داره که ارزش خوندن دارن از خیلی از جهات.

"همه میپرسن چرا رفتی تو اتاق درو رو خودت بستی؟ همه میپرسن چرا دیگه شعر نمیگی، چرا دیگه حرف نمیزنی؟...راجع به چی حرف بزنم؟ راجع به چی شعر بگم؟ فکر من از خودم و از یه وجب زمین دوروبرم اونورتر نمیره. فکر من دیگه فکر کردن از یادش رفته...زندگی من شده اصالت اشیا. میدونی چه بلایی سرم اومده. چیزی که دیگه تو من نمونده تخیله...عزیز من این دل هرزه ی بی حفاظ من قانون دل بودن از یادش رفته..."

گلی ترقی،"من هم چه گوارا هستم"،انتشارات نیلوفر

توان زیستن

2008-10-05T16:53:00.006-06:00

میل زده بود و نوشته بود:"سید، تا اینو خوندم یاد تو افتادم. خوبی؟..."

«آن‌ها حق داشتند كه عشق را بگذارند تا در كتاب‌ها بماند،شايد عشق توان زيستن در جایی ديگر را نداشته باشد.»
ويليام فالكنر

فکر کن

2008-10-02T04:21:00.001-06:00

از همون اول با جمله ی "بهش فکر نکن" مشکل داشتم. هیچوقت هم نتونستم بهش فکر نکنم. اصلا یه جورایی فکر می کنم نشونه ی ضعفه. آدم باید اونقدر بهش فکر کنه تا بالاخره یه راه حلی پیدا کنه. بهش فکر نکن یعنی صورت مساله رو پاک کن اما من ترجیح میدم اونقدر صورت مساله رو بنویسم تا یه راه حلی پیدا شه. مهم نیست چه قدر طول میکشه و باز هم مهم نیست که ممکنه اصلا حل نشه. مهم اینه که اگه حل بشه با فکر تو حل شده. پس لطفا دیگه هی بهم نگو:"بهش فکر نکن."

دروغ

2008-09-27T17:32:00.001-06:00

گاهی اوقات اتفاقاتی در حوزه ی سیاست رخ می دهند که تحلیل های سیاسی قادر به بازگو کردن همه ی جنبه های آنها نیستند و باید آن واقعه را ریشه ای تر بررسی کرد.
اتفاقی که در مورد مدرک آقای کردان رخ داده است یک اتفاق ساده نیست. فارغ از همه ی جار و جنجال های سیاسی باید گفت که کردان آئینه ای است در برابر جامعه ی بیمار ما. جامعه ای که در آن وقاحت دروغ از یاد رفته است. عادت کرده ایم که با دلیل و بیدلیل دروغ بگوییم و پس از آن با تمام توان آن را توجیه کنیم. دروغ میگوییم که مدرک داریم و وقتی مچمان باز شد میگوییم این کاغذ پاره ها مهم نیست و از خود نمی پرسیم که اگر این کاغذ پاره ها مهم نبود پس چه نیازی بود به دروغ گفتن؟ کردان به ما نشان داد که میتوان دروغ گفت و بعد با اعتماد به نفس مدرک جعلی را منتشر کرد و پای بر زمین کوبید که به خدا اصل است. و ما خود مقصریم وقتی همه چیز برایمان مهمتر از اخلاق است. کردان فقط آینه است و حقا که چه آینه ی کریهی است.

پائیز

2008-09-25T14:23:00.000-06:00

پائیز رو دوست دارم نه به خاطر حرفهای رمانتیکی مثل افتادن برگ های زرد از درختان ویا خش خش برگ ها زیر پای عابران.

دوست دارم به خاطر خلوتی غروبهاش.
به خاطر اینکه میتونم از سر کوچه تا تهش رو برم بدون اینکه مجبور باشم چشمام رو از زمین بردارم و به این و اون سلام کنم.
به خاطر اینکه میتونم به بهونه ی بارون پشت پنجره بایستم و زل بزنم به یه نقطه ی نامعلوم.
پائیز اول دل تنگیه.
پائیز سایه ی غمه.

جنگ

2008-09-24T04:35:00.000-06:00

چه قدر این آشنایی زدایی برام غریب بود. اینکه اینقدر راحت از فضای جنگ به جای پرتی میره. تو داستان های ما کمه. خوب بود اگه همه همینقدر راحت در مورد جنگ صحبت میکردن.

"صورتش خوب مو در نیاورده. سرش را می آورد بالا. مثل اینکه چیزی را نگاه کند. بعید است مرا دیده باشد. پیشانی اش درست وسط کادر دوربین است. ماشه را بکشم رفته ،گور به گور شده. چه چشم های قشنگی دارد،سگ پدر؛سیاه و درشت! پسر،سرباز به این خوشگلی در جبهه چه می کند؟ حیف نیست بمیرد؟ جنگ مال بچه خوشگل ها نیست،مال ماست؛سیاه ها، بدقواره ها ،درشت دماغ ها. اگر او را بکشم همه افسوس می خورند... مادرش خودش را می کشد...خواهرهایش خاک بر سر می شوند. می دوند و می آیند و خودشان را می اندازند رو جنازه... خواهرهای خوشگلی هم باید داشته باشد. از آن عاشق کش ها حتما،شهر آشوب. از آن دخترهایی که یک شهر دنبالشان اند،همه خاطرخواه شان اند. هی تو، سرباز، میدانی،باید میماندی همانجا، تو خانه، تو کوچه، پیش آنها، پیش خواهرانت،کسی باید باشد که از آنها مراقبت کند یا نه؟ گوش میدهی چه میگویم؟جبهه ی تو آنجا بود."

حاقظ خیاوی، "مردی که گورش گم شد"،برنده ی تندیس بهترین مجموعه داستان سال 1386 از دومین دوره ی جایزه ی ادبی روزی روزگاری.

قرآن

2008-09-18T14:27:00.003-06:00

قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِ عَلَّامُ الْغُيُوبِ (سوره ی سبا-آیه ی 48)
بگو پروردگار من الهام بخش سخن حق است. دانای نهانهاست.

حلالیت

2008-09-17T06:10:00.002-06:00

با اومدن رمضان بازار حلاایت داغ شده و همه به یاد آخرت افتادن.
ابتدا در اول ماه رمضان آیت الله جنتی از تریبون نماز جمعه از ملت ایران حلالیت طلبید و دیروز هم احمد توکلی از موسویان بابت تهمتهای مربوط به جاسوسی در پرونده ی هسته ای. دومی شایسته ی تقدیره چون اشتباه انجام گرفته به طور خاص مشخص شده اما اولی بیشتر شبیه ژست آدم خوبهای سریالهای ماه رمضونه. ای کاش همه ی ماههای سال رمضان بود و ایکاش همه چیز با یه حلالیت طلبیدن تموم میشد.

هلیا

2008-09-15T13:31:00.003-06:00

یادمه وقتی "مائده های زمینی" ژید رو می خوندم، "ناتانائیل" گفتناش بدجوری خرابم می کرد. وقتی بعد مرگ نادر ابراهیمی "بار دیگر، شهری که دوست می داشتم" رو خوندم "هلیا" گفتناش دوباره منو یاد ژید انداخت. خدایش بیامرزاد.

"در این سقوطِ ستارگان بر صحرا، در این وارونگیِ اشیاء، در این سیطره ی غریب و انبوهِ درد، سخن از عزای باطل شب است و رجعتی به درون. سخن از ساییدگی زوایا و تسلسل. سخن از سطوح،تکرار و- فرجام."
"افسوس هلیا که آن رجعت دردناک ما پایان یک پندار بود."
"هلیا! احساس رقابت، احساس حقارت است. بگذار که هزار تیرانداز به روی یک پرنده تیر بیاندازند. من از آنکه دو انگشت بر او باشد انگشت بر می دارم. رقیب، یک آزمایشگر حقیر بیشتر نیست. بگذار آنچه از دست رفتنی است از دست برود... من این را بارها تکرار کرده ام هلیا!"

بازگشت استالین

2008-09-12T04:44:00.000-06:00

خواندم که درصد زیادی از مردم روسیه در یک نظرسنجی اعلام کردند که خواستار به قدرت رسیدن شخصیتی مانند استالین هستند و هرسال هزاران نفر به مناسبت های مختلف با راهپیمایی جلوی کرملین، یاد استالین رو زنده نگه می دارند.

به اعتقاد بسیاری استالین بیرحم ترین دیکتاتور کل تاریخ است. در وصف جنایت های او سخن ها گفته اند. تصفیه ی ایدئولوژیک او منجر به قتل میلیونها انسانی شد که فقط جرمشان این بود که مثل استالین فکر نمی کردند.

اینکه در جهان امروز و در عصر پایان ایدئولوژی ها هنوز ملتی پیدا می شود که حاضر است آزادی خود را بدهد تا اقتدار جهانی به دست آورد آن هم به قیمت به قدرت رسیدن شخصیتی چون استالین جای بسی تعجب دارد.
مثل اینکه همانقدر که قدرت فردی لذت بخش است، قدرت جمعی هم لذت بخش است.

با این طرز تفکر مردم روسیه اگر شوروی به جای آمریکا فاتح جنگ سرد بود شاید شاهد یک جنگ دیگر برای فتح جهان بودیم.
باید خوشحال باشیم که مردم آمریکا اینگونه فکر نمی کنند؟!!

سیب گلویت

2008-09-10T04:39:00.000-06:00

ای کاش نمی شنیدی صدای شکسته شدنم را زیر باران نگاهت.

ای کاش نمی چشید تلخی دهانم را سرخی لبهایت.

ای کاش نمی دید قامت خمیده ام را برق چشمانت.

ای کاش لمس نمی کرد زبری دستانم را سفیدی پوستت.

و ای کاش جا به جا نمی شد از ترس بودنم سیب گلویت.

آزادی اندیشه

2008-09-08T08:33:00.000-06:00

" ما هیچ گاه آزادتر از آن هنگامی نبودیم که در اشغال آلمان به سر می بردیم. آن هنگام که حتی آزادی بیان را هم از ما گرفته بودند زیرا آن وقت تمام کوشش ما راهی بود برای آزادی اندیشه. "
جمله ی بالا رو سارتر در وصف فرانسه ی اشغال شده گفته.

67 سال از شهریور 1320 و اشغال ایران توسط متفقین میگذره. وقتی کشور ما اشغال شده بود ما برای چی کوشش می کردیم و به چی فکر می کردیم؟

ناله ی لولا

2008-09-07T01:08:00.000-06:00

چه جوری به لولاهای درهای خونه ی ما یاد دادی که با هربار باز و بسته شدن اسم تو رو ناله کنند؟

پسرک

2008-09-02T11:05:00.002-06:00

پریروز سر چارراه پشت چراغ قرمز وایساده بودم. پسرک گلفروشی به ماشین جلویی گل میفروخت.بعد از اینکه طرف گل خرید دیدم پسرک هنوز صورتش رو به شیشه ی ماشین چسبونده.تو این فکر بودم که چی میخواد که طرف شیشه رو کشید پایین و از رو صندلی بهش یه بطری آب داد.پسرک سوت زد.دیدن هجوم دوستاش برای خوردن آب خیلی دیدنی بود.پسرک وسطشون گم شد.خیلی تشنه م شد وقتی این صحنه رو دیدم.
کاش لااقل یه سری امکانات اولیه براشون فراهم میشد.

پ.ن:فداکاری پسرک که قبل از اینکه خودش آب بخوره سوت زد برام جالب بود.

قطره ی اشک

2008-08-31T02:52:00.001-06:00

خواستم به تمام حرفهات جواب بدم اما روی پاکت نامه ت هیچ آدرسی نبود. فقط نوشته بودی: از طرف اونکه کشتیش و حتی شاخه گلی هم رو خاکش نذاشتی!

و من در هزارتوی درونم می گردم ردیف به ردیف قبرها را تا بیابم و نیستی. می گردم نه برای گذاشتن شاخه گلی که برای ریختن قطره اشکی.

موسی

2008-08-29T09:46:00.000-06:00

از شیخ اشراق جایی خواندم که گفته بود: قرآن را چنان بخوان که انگار مخاطب تک تک آیه ها تو هستی.
فکر کردم دوست داشتم مخاطب کدام آیه باشم.
شاید جای مریم هنگامی که خدا می گوید نترس.
شاید خواستم مخاطب ندای" یا ایها المزمل" باشم و جای خاتم.
اما فکر کردم چه قدر با شکوه بود اگر جای موسی بودم و مخاطب "واصطنعتک لنفسی".

مکافات

2008-08-22T02:07:00.000-06:00

"تمام شد فریان! کار از داد زدن و زبان گرفتنم گذشته که دو سال بسم بود. حالا کسی هست که فقط یک آن به ما فکر کند؟ که چه طور یکی مرد و یکی مردار شد؟ کجا رفتند؟ لابد مردند که نپرسیم این نطفه های نکبت زده ی ما را بعدِ کدام گناه بستند؟ به جای کی داریم مکافات می شویم فریان؟ به کی باید گفت؟ حالا حس یک دونده ی شکست خورده را دارم. دلم می خواهد روی چمن های میدان بیفتم و تنم خنکی آن را مک بزند و پروانه ها همینجور دور سرم چرخ بزنند ولی یکهو ترس برم می دارد که تن به این بی قیدی بدهم یا فکر شکستم باشم که گلدان شکسته را باید بند زد یا دور انداخت."

مجموعه داستان" بگذریم". برنده ی جایزه ی مهرگان به عنوان بهترین مجموعه داستان سال 1383

بدبختی

2008-08-19T14:06:00.002-06:00

ما آدم ها چه قدر بدبختیم وقتی که حتی در اوج لذت هم یا باید درد بکشیم یا شاهد درد کشیدن دیگری باشیم.

انکار کنیم

2008-08-17T02:15:00.006-06:00

امروز(نیمه شعبان) که همه حرف از اومدنش میزنن به طور اتفاقی به این نوشته ی نیچه رسیدم. گفتم بذارمش اینجا:

" زماني مي رسد كه " زرتشت " تصميم به ترك دوستان و مريدان خود مي گيرد.
او هنگام خداحافظي سخن پر مغر و شگرفي به انها مي گويد:
(( مي گوييد به زرتشت ايمان داريد؟اما زرتشت كيست؟
مومنان منيد؟اما مومنان كيستند؟
شما آنگاه كه مرا يافتيد هنوز خود را نجسته بوديد ، همه مومنان چنين اند.
ازين رو ايمان چنين كم بهاست.
اكنون شما را مي فرمايم كه مرا گم كنيد و خود را بجوييد.
و تنها آنگاه كه همگان مرا انكار كرديد نزد شما باز خواهم گشت.))"

یه خبری بده

2008-08-17T00:48:00.001-06:00

نمیخوای یه خبری از خودت بدی؟ تنهایی چی کار میکنی؟خسته نمیشی؟بابا ما اینجا میون این همه آدم دلمون میگیره تو چه فکری میکنی اونجا یه نفری نشستی؟چیه؟داری از دیدن دنیا لذت میبری؟خوشت اومده ما رو اینجا اسیر کردی؟نکنه قهری؟چرا جواب نمیدی؟با توام خدا!!

آخه یه چیزی بگو. یه حرفی بزن. یه خبری از اون بالاها بده.

آزاد ی

2008-08-13T23:22:00.000-06:00

سه دانشجوی دربند امیرکبیر آزاد شدند.
وقتی این خبر رو خوندم یاد جمله ی احمد قصابان افتادم که پشت تلفن به مادر گفته بود:آیا امیدی هست؟
امیدوار باید بود وقتی هنوز کسی پیدا می شود که نگران امید است. امیدوار باید بود وقتی هنوز چشمهای اشکبار مادری هست که دوخته شده به در آمدن فرزند را انتظار می کشد. امیدوار باید بود به احترام حنجره های خسته و به یاد فریادهای در گلوشکسته. و ما امیدوارانیم در روزگار غربت امید...

میشناسمت؟

2008-08-12T11:47:00.000-06:00

بهش گفتم:من اصلا شما رو نمیشناسم،تا حالا شما رو ندیدم. اشتباه گرفتید.

گفت:اما من شما رو خوب میشناسم.مطمئنم که شما هم منو میشناسید.خوب فکر کنید!

انگار به خودم مطمئن باشم اصلا به ذهنم فشار نیاوردم.با قیافه ای حق به جانب گفتم:نه فایده ای نداره،من شما رو به خاطر نمیآرم.حتما من شبیه یکی هستم.

گفت:همین حرفهایی هم که میزنید آشناست. انگار قبلا یه بار دیگه همین حرفها رو به همدیگه زدیم...

دیگه به حرفهاش گوش ندادم.تو خودم عزا گرفته بودم.چی میگه؟چرا ول کن نیست؟ همینجور صداش از دروازه های گوشم وارد میشد. دنبال یه راه میگشتم که از دستش خلاص شم.

یه دفعه حجم کلماتش تمام وجودم رو پر کرد.یه احساسی بهم دست داد که تا حالا حسش نکرده بودم.خواستم از زیر هجوم این حس غریب رها شم.داشت نفسم بند میومد.سرم رو اوردم بالا.هنوز داشت حرف میزد.چشماش تر بود.عمق چشماش میخکوبم کرد.همه ی بدنم عرق کرده بود.تا اعماق وجودش رو میدیدم.تپش روحش رو احساس میکردم.تسلیم بودم.چشمام سیاهی میرفت.قلبم دیگه نمیزد یعنی میزد اما ممتد میزد و دیگه وسطش قطع نمیکرد.احساس کردم الانه که خون از چشمام فوران کنه!یه دفعه همه ی ته مانده ی وجودم رو جمع کردم.فریاد زدم میشناسمت به خدا میشناسمت!